Klěb žywjenja

Klěb žywjenja

„Naš wšedny klěb daj nam źinsa.“ Tak bjatujomy z kuždym Wóścenasom na mšy abo teke doma. Pšosymy wó to, až njezgubijomy zakład žywjenja, naš wšedny klěb. Co pak jo wšak zakład žywjenja? Jo to jano caroba, abo trjebamy hyšći něco drugego? To ma źinsa byś tema. Źo wó to, lěc trjebamy jano skibki klěba, abo pśidatny njebjaski klěb. Kaki ten njebjaski klěb jo, móžomy zgóniś w ewangeliju sw. Jana we 6. stawje:

47Zawěsće, zawěrnje, ja źeju wam: Chtož we mnjo wěri, ten ma nimjerne žywjenje.
48Ja som klěb žywjenja.
49Waše wóścy su mana jědli we pusćinje, a su humrěli.
50To jo ten klěb z njebja pśiducy, aby něcht, kenž wót njogo jě, njehumrěł.
51Ja som ten žywy klěb, kenž z njebja pśišeł jo; gaž něcht wót togo klěba buźo jěsć, ten buźo se žywiś do nimjernosći. A ten klěb pak, kenž ja budu dawaś, jo mójo śěło, kótarež ja daś budu za žywjenje swěta.
Jan 6,47–51

Klěb grajo wažnu rolu za nas. Ako źiśi njejsmy głod póznali, ale stawnje su nam naše starjejše a stare starjejše wulicowali, kak jo to było, tencas, we wójnje. Luba wósada, starša generacija wót Was zawěsće znajo ten špruch, kótaryž smy pśecej słyšali: „Což na blido pśiźo, ma se zjěsć!”. Za nas słodkarjow njejo to było lažko. Něco drugego pak njejo było tak špatnje, což pak młodša generacija zawěsće teke njeznajo: To jo klěbowa zupa. Twardy klěb su zamócowali a z mlokom a cukerom pór minutow zawarili. W nejlěpšem spomnjeśu pak mam, gaž mama jo mě kazała, pó klěb hyś k pjakarjeju na Kalawskej droze. Fryšne pókšyte su tak derje wónjali, až cesto njejsom mógał je domoj donjasć mimo togo, až škórka jo była ceła wótgryzona.

Taki klěbaty ako som był, som měł swóje śěžkosći w Japańskej, źož som póbył dlejšy cas. Som bźez naźeje pytał pšawy klěb wšuźi w kupnicach. To, což som namakał, jo była taka běła napjacona masa, kenž jo šmekowała ako lim. Pótakem som se na japańsku fryštuku ze syreju rybu a rajsom pśiwucył. W Japańskej zawěsće dejali bjatowaś „Našu wšednu šklicku rajsa daj nam źinsa.“

Cogodla to wulicujom? Wšojadno, lěc rajs abo klěb, za Jezusa njejo realny zakład žywjenja wšojadny. Som cytał chyla wurězk z ewangelija swětego Jana. Na zachopjeńku togo stawa źo wó seśenje tych 5 towzynt luźi. Realny głod luźi Jezus njejo pšec prjatkował  z dobrym słowom. Wón zawupytajo pótrěbnosć luźi a groni swójim wuknikam: „Dajśo jim jěsć”. To jo wažne, teke za našu towarišnosć, źož zazdaśim wšykne maju dosć jěza. Maju wšykne napšawdu dosć? Su pśi klěbje abo muse se luźe žywiś wót togo, což naša bogata towarišnosć jim pśiźělujo?

W tom tšojenju wó Jezusu se pśinjasu klěb a rybce. A wón groni: Rozdźělśo to, což mamy. A wóni su rozdźělili, až wšykne su dostali to samske. Wóni su źiwali, ale kuždy jo najěźony. A hyšći něco wažnego se stanjo: Jezus groni: „Zgromaźćo zbydne drobjeńce, aby se nic njezbrojło.Jan 9,12 Stakim njejsu nic pšec chyśili – to jo teke napšawdny źiw!

Jezus jo se naroźił w Betlehemje (בית לחם), to groni hebrejski, we jsy klěba. Jezus groni: „Ja som ten žywy klěb.” Co z tym měni? Nic jano naš brjuch jo głodny, teke naša duša. Žywjenje jo wěcej ako jěza a piśe. Naša duša jo głodna, ale njewě se žedneje rady. Ze stawnje wušeju spěšnosću se pyta za něcym nowym a wuwija dalšne a dalšne póžedanja. Kake póžednosći mamy spokojś z tymi nejnowšymi generacijami smartfonow abo medijow? Co pśinjaso kondicioněrowanje na wuspěch a na perfektny wobraz, kenž comy w zjawnosći pokazaś? Mjazy nerwoznym głodom we nas za wěc a wěcej a znjewužywanim našogo planeta wobstoj nutśikowny zwisk. Mimo pokoja zežerjomy wšykne ressource. Ten głod našeje duše jo zwězany z wuklukowanim nas samych a drugich. Rědnje, až wukniki na jich pětkowych demonstracijach nas na to dopominaju, až mamy jano jadnu zemju.

Jezus wózjawijo, až naš nejmócnjejšy głod za žywjenim wón sam móžo naseśiś. To jo wjelike pominanje. Młogi se mysli, až kśesćijany su žywe mimo šposa a wochłoźenja, až sejźe jano we wóstudnych Bóžych słužbach. Se wě, mamy taku tradiciju, až wěra měni same tšadanje. Ale za mnjo to z Kristusom njama nic cyniś. Jezus njoco mjenjej žywjenja, ale wěcej. Klěb a wino słušatej k tomu. Jezus njejo žeden skazowaŕ wjasela. To jo pokazał na swajźbje w měsće Kana. Tam jo kružki z winom napołnił, ako su jomu gronili: My njamamy wěcej žednogo wina.

Jezus jo klěb žywjenja, to groni, mamy jogo ceło we nas pśiwześ. To njeměni nic drugego, až mamy w Jezu dopołnje wěriś. Njedejmy jano słuchaś ako na staru bajku z Galilejskeje. Dejmy se na njogo spušćiś, až našo žywjenje wustrowijo, źinsa a pśecej. Wšykne starosći chyśćo na njogo! Dejmy dowěriś, až našo nimjerne žywjenje wót njogo wótwisujo. Nic drugego nas njewumóžyjo. To njegroni, až njezmějomy śěžke casy. Ale wón co nam daś tu móc, aby my našu kśicu njasli, až njezacwiblujomy. Dary Jezusa dawaju móc na cełe žywjenje. Gaž jogo dopołnje pśiwzejomy, pśeměnijomy žywjenje. Nadejźomy druge cile, kótarež se makaju z tymi, za kótarež Jezus jo se zasajźił: Cłowjek ako pódoba Boga, jogo dostojnosć, jogo zagronitosć. To wóstanjo na pśecej, njeglědajucy na wšykne komplikacije žywjenja.

15Wšyknych wócy maju k tebje tu naźeju; a ty dajoš jim jich carobu we pšawem casu,
16Ty wótwórijoš twóju ruku, a naseśijoš wšykno, což jo žywe, z dobrym spódobanim.
18Kněz jo blisko wšyknym, kenž se k njomu wołaju, wšyknym ak se za wopšawdu k njomu wołaju
. Ps 145,15-16.18

Prjatkowanje na stwórtu njeźelu spótnego casa 2019-03-31 w Janšojcach.

Bibliske teksty: Serbska biblija 1868/2018

Bildka: wikipedija, CC BY-SA 3.0

Reklamy

Serbska rěc žedna cuza rěc njejo

Serbska rěc žedna cuza rěc njejo

Mam dosć a do dosća. Mě dosega. Mam pysk połny. Se stajijom, pójźom na barikady. Ga budu skóńcnje rozměś, až naša serbska rěc njejo žedna cuza rěc ako špańšćina? Abo njaboga ako łatyńšćina? Rědnje, gaž se spěchujo w Lipsku gelišćinu na instituśe, źož deje serbšćinarje dostaś za praksu dosegajuce kubłanje, ale co to ma cyniś z nami?

Naša ministaŕka za kubłanje co drje tak dłujko cakaś ze swóju Sorben-Wenden-Schulverordnung, až slědna maminorěcna powědaŕka jo zginjona. Chóśebuz se gjarźi, až ma serbske wustawki. Wón sebje chwali, až na dwórnišću stoj nic jano „Hbf.”, ale něnto teke „gł. dw.” ako figowe łopjenko. Móžnosći nałožowaś serbsku rěc w nejwětšem serbskem měsće na swěśe su pak snadne. Lěbda se pśipowěźuju stacije w busu abo w elektriskej w serbskej rěcy. Gaž zagronita za nastupnosći Serbow pśiźo na woglěd do Města, jo samorozmějuce, až se nimski powěda, ako we jury za myto Miny Witkojc, lěcrownož w póstajenjach togo gremija stoj, až jadnaŕska rěc jo serbska. W šulach se waźi wó tom, až góźiny serbšćiny njedeje pśecej te slědne w góźinskem planje byś. Cyste pominanje serbskich institucijow, až rěcywuznaty dorosć za našych funkcionarjow, wědomnostnikow a casnikarjow felujo, jo njezubate. Mimo napšawdnego spěchowanja serbskeje rěcy jo póstajenje serbskich wokrejsnych zagronitych symboliska politika ako „gł. dw.”. Serbski powědajuce su pśisamem wót stojnišća zwězkowego ministaŕstwa pśeznanjone, až napis na toflach „nächste Ausfahrt Burg (Spreewald)/pśiducy wujězd Bórkowy w Błotach” jo tšašny za wobchad.

Kóńc z pónižnosći. Ja cu praktiske pśipóznaśe ako amtska rěc we zjawnem žywjenju a wobšyrnu pódpěru za priwatne nałožowanje. Gaž nadpisma su pśedłujke za awtodrogi, pón dej na toflu stojaś „Bórkowy” a nic drugego. Kompromise su notne, ale nic pśecej na košty Serbow.

Mója źowka jo złožyła abituru we Weimaru na cystej engelskej šuli, ja hyšći w DDR-skem casu w českej rěcy. Ja cu cyste serbske šule we Łužycy, ze serbskeju abituru. Ja njok drobjeńcu połgóźinskego programa wob mjasec w telewiziju a pódpołdnjowu góźinku na wšedny źeń w radiju, ja cu serbski sćelak!

Kóńc z tym, až se nam pśigranja: „Jo was južo tak mało, wupłaśijo se to hyšći?”. Jo nas mało, ale hyšći dosć, až gromaźe se wupórajomy ze serbskimi plakatami do Potsdama a pokazujomy, kak njespokojom smy z tym terganim.

Nadgótnota

Nadgótnota

Diskusijny pśinosk ako gósć na zgromaźinje Župy Dolna Łužyca, 01.02.2019 wu Wendigojc w Bórkowach

Ja mógał na tom měsće ako insider wjele wulicowaś wó zmysle abo njezmysle Serbskego sejma. Ta populistiska akcija wšak žednogo górucego problema w Serbach rozwězała njejo, daniž nam wó jaden milimeter doprědka spórała. Za mnjo płaśi nadalej, až taki izolěrowany Wolkenkuckucksheim jo na škódu serbskeje zgromadnosći.

Naš nejwažnjejšy problem jo pak smjerś našeje rěcy. Za to trjebamy wšykne mócy. Cełkowna situacija rěcy jo nam derje znata a njejsmy musali cakaś na tu ewaluaciju z Lipska, aby k wěsći wzeli, co jo „los” na šulach. Kak něnto dalej? Rozmějom lipšćańsku rozpšawu ako slědne wuwołanje zbuźowaś se. Njamóžomy se tak nadalej napórowaś ako doněnta. Kubłańska klawsura ako něnt naraźona jo jadna wjelgin dobra ideja, gaž se tam wšykne relewantne krejze za blido sejźe a něco konkretnego wuskócy. Spěchowańke towaristwo za serbsku rěc w cerkwi z. t. jo wózjawiło list „Śicha tragedija na městnje”, źož smy zespominali nejbytostnjejše nadawki. Našo towaristwo njejo cłonk Domowiny a njebuźo. Ale ako part serbskego zgromaźeństwa comy se wobźěliś. Jo teke móžo, až ceły proces ako njewótwisna organizacija moderěrujomy, gaž to jo žycone. Diskurs musymy wšak wjelgin malsnje zachopiś. Trjebamy wjeliki jadnogłosny chor, kenž wótśe pomina bytostne změny, aby naša luba rěc wóstała žywa. Wóžywiś serbsku rěc w šuli jo naša slědna šansa. Gaž to zakomuźijomy, jo kóńc. To musy kuždy wěźeś, lěc jo domowinaŕ, sejmikaŕ abo cerkwjeńc z cełeje wutšoby.

My wšykne musymy nawuknuś, až serbska rěc dodatne brěmje njejo, ale dodatna gódnota – jadna nadgódnota. Tak ja to dolabujom, a tak to wopytajom dalej daś. Wóna njama byś jano figowe łopjeno abo lute wupyšnjenje.

hsl

bildka: Dolnoserbski gymnazium (wikipedija)

Z njebja dołoj

Z njebja dołoj

Pósołstwo kosmiskeje łoźi Apollo 8

1We zachopjeńku stwóri Bog njebjo a zemju.[1. knigły Mojzasa 1,1]

To jo prědna sada Biblije. W prědnych knigłach Mojzasa to stoj w prědnem stawje. Co to ma cyniś z gwězdku? 21. decembra 1968 jo startowała kosmiska łoź Apollo 8 z wobsadku k prědnemu lětoju k mjasecoju. To jo był wjelgin tšachotny projekt. Zajtša rano dnja 24. decembra su zawinuli astronawty na woběgowu ceru, na kótarejž su dejali wobkružyś mjasec 10 razow. Pśecej, gaž Apollo 8 jo se zminuło ze zemja wiźone slězy mjaseca, jo se pśetergnuł škrickowy abo telefoniski kontakt. Nichten na zemi njejo mógał pótakem „live” sobu dožywiś, kaž astronawty ako prědne luźe su wiźeli slězny bok mjaseca a ako slědkoju su wobźiwali schadanje zemje nad ryjneju krajinu mjaseca. To jo njezabytny naglěd njewidaneje rědnosći był, su wóni pózdźej gronili. Jaden z tych astronawtow, James Lowell, jo měnił: „Smy dolěśeli k mjasecoju, ale smy namakali zemju.” Jo pomjenił módry planet „pśeźiwny drogotny kamušk na śamnej slězynje”. Te tśi muske w kosmiskej łoźi su byli dłymoko gnute wót zaśišća módro–běłeje zemje, kenž jo górjej šła nad horicontom mjaseca. Ako su zasej kontakt do Houstona měli a w livewusćełanju wustupili, jo to kuždy na nich mógał wiźeś.

Kak mógali to, což su wiźeli a culi, słušnje ze słowami wopisaś? Dejali citěrowaś Einsteina abo někakegožkuli sławnego basnikarja? Abo pósromośiś Rusow, kenž to zwónoźili njejsu? – Ně, myslenja, kótarež su w tych wokognuśach měli, su mógali jano na wósebnu wašnju do słowow spóraś: Se wótměnjajucy su cytali Bill Anders, Jim Lovell a Frank Borman prědnych 10 weršow Biblije.

In the beginning, God created the Heaven and the Earth. – We zachopjeńku stwóri Bog njebjo a zemju.[1. knigły Mojzasa 1,1] – Tak jo zachopił astronawt Bill Anders, za tym až jo wobspomnjeł, až wobsadka ma wósebne pósołstwo za wšyknych luźi na zemi. „Wóno buźi swětło.[1. knigły Mojzasa 1,3] , tak jo skóńcył. Skóro jadna miliarda luźi jo słyšała tegdy pśed poł sta lětami to wósebne gódowne pósołstwo ze swětnišća. Za mnjo ako młody kjarlik, kenž jo se rozbuźił za pśirodowědu a techniku, jo to był wažny moment.

Na sławnem barwojtem fośe wót Billa Andersa „Earthrise (schadanje zemje)” móžomy spóznaś, kaž małki a złamny naš planet jo. Źinsa mam wótergi zacuśe, až cłowjestwo to pózabywa. Za młogich pak jo to foto było póstarcenje, se pśiwobrośiś gibanju za měr abo za wobswět. Šansy astronawtow kosmiskeje łoźi Apollo 8 se wrośiś na zemju njejsu byli wjelike. Kake šanse my ako cłowjestwo mamy? Gódy wšak swěśimy ako swěźeń naźeje.

Sławne foto „earthrise” wót Billa Andersa
Sławne foto „earthrise” wót Billa Andersa

Kak se naźeja wugroni?
Nimski ako kanclarka?
Rusojski ako Putin?
Arabski ako wjele wuběgańcow?
Engelski ako astronawty? –
Rěc naźeje njeznajo žednych granicow.
Naźeja jo bźezgranicna, njewuměrna.
Z njebja pśiźo dołoj na zemju,
a jeje rěc jo lubosć.

Bóže słowo w serbskem rozgłosu RBB na gwězdku 2018.
fota: NASA/Apollo 8, NASA/Bill Anders
Bibliske citaty: Dolnoserbska biblija 1868

Prědny kamjeń

Co ty togodla groniš?

6Jezus póchyli se dołoj a pisašo z palcom na zemju.
7Gaž wóni pak njepśestachu jogo pšašaś, nachyli wón se górjej, a źašo k nim: Chtož mjazy wami bźez grěchow jo, ten chyś k prědnemu kamjeń na nju.
8A póchyli se zasej dołoj, a pisašo na tu zemju.
0Wóni pak to słyšece a wót jich wědobnosći hopóznanjone, źěchu wen jaden za drugim, a zachopichu wót tych staršych až k tym slědnym.[Jan 8,6–9]

Pismawucone a Farizejarje su pśiwjadli do templa žeńsku, kótaruž su łamanje manźelstwa do winy dali. Pó kazni Mojzasa jo se měła kamjenjowaś. Wóni su se pak pšašali Jezusa: „Co ty togodla groniš?[Jan 8,5]

Kak dejał Jezus na to lasne pšašanje Farizejarjow reagěrowaś? Dejał manźelstwołamarku zasuźiś, aby kazni wěrny wóstał, abo dejał gnadny byś, až taka kazń za njogo jo knicomna? Co by my wótegronili?

Kněz nejžpjerwjej njewótegronijo na pšašanje pśeśiwnikow. Póchylijo se dołoj a pišo, ako njeby glědał na tych luźi. Co wón pišo? Až sam syn fryjneje kněžny jo? Jezus jo pak wiźony ako swětło swěta, a wón nastaja swójo swěśadło kazni na pšašarjow. Tak pśiźo jogo wótegrono: Jo, awtorita kaznjow płaśi, nic jano za manźelstwołamarku, ale płaśi za wšyknych! Kake mócne wótegrono: „Chtož bźez grěchow jo, ten chyś prědny kamjeń!” Jezus njejo pśišeł zasuźit. Jo pśišeł, aby nas pówucył a swět wustrowił.

Zasej se póchylijo a pišo. Co ga wón pišo na zemju? Su mjenja tych njewuwěrnych do zemje abo do pěska pisane…?[Jeremias 17,13]

Pisanje Jezusa dajo nam móžnosć k pśemyslowanjeju. Co jo grěch? Grěch se śišći do našogo žywjenja a zajźujo, aby pšawdosćiwje žywe byli. Gaž zawustanjomy, móžomy jen spóznaś. Tak ako how, źož Farizejarje su te pópšawne njestatkarje. Wóni su zgrěšyli! By kśěli cłowjeka zwoprowaś, aby mógali drugemu zeškóźeś. Załapjone Farizejarje wuśěguju, jaden pó drugim, starše ako prědne, dokulaž wóni njejsu kśěli pósromośone byś. Jezus wóstanjo sam z wobwinowaneju žeńskeju. Co Jezus pišo na zemju? Snaź njepišo jadnorje: Bog jo lubosć. To by było pśeliš lažko. Grěchy njamóžomy pśejś z lubosću. Njestatki a njepócynki se muse zasuźiś. Grěšniki pak maju šansu na wrośenje. Grěchy nikula njejsu pšawe, ale grěšnik móžo byś zasej wopšawnjony pśed Bogom. Pótakem Jezus zasuźujo tu žeńsku z mjelcanim swójeje lubosći, kenž miłosćiwa jo. Wón pak groni žeńskeje: „Ga ja teke śi njezatamujom, źi tam, a njegrěš hyndalej wěcej.” [Jan 8,11] Kněz nas wuwjeźo z grěchow. Njejsmy popajźone našych grěchow. Wón groni:

Ja zaženjom twójo pśestupjenje kaž mrokawu a twój grěch kaž kurjawu. Hobroś se ku mnjo, pśeto ja śi humóžyjom.”[Jezajas 44,22]

Bóže słowo w serbskem rozgłosu RBB na stwórtu njeźelu pśichoda 2018.

Bibliske citaty: Dolnoserbska biblija 1868

Nimjerna lubosć

Nimjerna lubosć

Njeźela zamrětych

We Wusokem kjarližu Salomona, w tom małem, ale pśeliš poetiskem źělu Starego testamenta wó zagóritosći, stoj: „Lubosć jo mócna kaž smjerś”. To jo jadna sada, kenž se cesto wužywa pśi wěrowanju – abo na zakopowanju. Lubosć a smjerś stej zwězanej z nejmócnjejšymi emocijami, kótarež móžomy měś w žywjenju. Połny naźeje cesto hyšći pówušujomy: Lubosć jo mócnjejša ako wšykno. Móžo lubosć teke smjerś pśewinuś? Gaž wumrějo cłowjek, kenž běšo mě blisko, nazgónijom tšašnosć a górkosć pśisuda. Cłowjek, z kótarymž som rowno wjasele žortował, wěcej njejo. Zacujom, až som kśěł jomu hyšći tak wjele wulicowaś. Dominěrujotej pak bólosć a proznota. Zrazom se mě swita, až jo bóžemje na pśecej. Smjerś jo nejwětša distanca, kótaraž jo móžna. Som sam, cujom se ako w pusćinje. Trjebam cas a śichosć. Musym wšykne drogi w pusćinje wobegnaś, aby se wrośił k žywjenjeju. Lubosć jo pak mócna kaž smjerś. Pó nazgónjenjach w pusćinje samoty ga wopśimjejom, až něco mě wóstanjo. To jo ta lubosć, kótaraž njewumrějo. Móžom rozměś, až cłowjek jo wěcej ako jogo wšykno śělnego, což zginjo. Dokulaž to tak jo, mamy ako bóli tak teke gluku dopominanja. Dokulaž to tak jo, naju rozgrono se njedokóńcyjo ze smjerśu. Dokulaž to tak jo, smjerś mě wzejo wjele – njewugronjecy wjele, ale njamóžo mě wześ nigdy móju lubosć k lubowanemu cłowjekoju a nigdy móju zwězanosć z nim. Nikula zgubjone njejo, což ten cłowjek jo za mnjo raz był. Rana wóstanjo, ale lubosć pśemóžo smjerś pśetraś. Ze śamnosći wumrěśa móžo mě lubosć wukšuśiś, aby ja mógał swójo žywjenje wótnowiś a rozměś. Noc měwa nowe swětło. W nowšych ewangelskich kalendarjach stoj slědna njeźela cerkwinego kalendarja ako njeźela nimjernosći. Na tom dnju pójźomy na kjarchob k našym zamrětym lubowanym, aby z nimi powědali. Z lubosću njewumjelknjomy pśed smjerśu. Pśeto lubosć jo nimjerna a pśewinjo našu zachadnosć. Smjerś njama slědne słowo. Lubosć Boga źo pśez smjerś. Gaž žałujomy wó swójich zamrětych, co Bog nam daś naźeju na swóju nimjernosć. Jogo pšosymy: Daj, až dojźomy ze wšymi, kenž pśed nami su wótejšli do njebjaskego kralojstwa, tam, źož smy wulichowane wót wšeje tužyce.

(za Bj. Rj.)

Bóže słowo w Nowem casniku, nowember 2018.

Prozne zawobalenje

Prozne zawobalenje

Sejm mimo luda

Nichten njejo se pšašał Serbow, lěc swójski parlament co měś. We lisćinach iniciatiwy móžoš se jano registrěrowaś daś ako pódpěraŕ, ale nic ako opozicija, což dejało byś w demokratiju samorozmějuce. Samo pśiwisniki sejma muse pśipóznaś, až wóni su se rozsuźili, hyś pó nejkrotšej, ale wjelgin kamjenjatej droze mimo demokratiskego zgłosenja w towarišnosći. Njejsu kśěli słuchaś na wobmyslenja Serbskeju radowu, kenž stej pó kazni pśedwiźonej ako našej nejwušej parlamentariskej zastupnistwje. Toś mamy na jadnom boce funkcioněrujuce politiske struktury – kenž se wě maju swóje wjelike njedostatki a kenž musymy notnje zreforměrowaś! – a na drugem boce ten sejm, kenž napomina, byś parlament wšyknych Serbow. Kak ma wuglědaś praktiske źěło sejma mimo pśipóznaśa, kompetencow, ressourcow a zastojnstwowego aparata? Maju něntejšne gremije tak dłujko źěłaś, až dostanu signal: Něnto jo sejm tak daloko? Až skóńcnje ma kšute zwiski do parlamentow w Nimskej, ma naglědniwy jadnański pórěd, wě, kak wobchadaś z pjenjezami, móžo pśewześ serbske šulstwo a napóslědku jo stat kazniski pśipóznał Serbow ako zgromaźeństwo zjawnego pšawa? Taku złośecu wiziju su nacerili iniciatiwniki. Złote zawobalenje jo wšak prozne. Gaž to njama byś rewolucija, na wiziju brachujo zwisk do reality našogo kraja. Pśedewześe ma wjeliki potencial na rozšćěpjenje Serbow. Město spicy chójźiś my se lubjej dejali wó swóju realnu demokratiju staraś a diskutěrowaś, kak móžomy zmócniś našej Serbskej raze a wónej mójogodla dalej wuwijaś k napšawdnemu parlamentoju Serbow.

Komentar w Nowem casniku 25.10.2018.