23

23

Wójca

Naše domacne zwěrjeta lubujomy, ale jich mjenja cesto wužywamy ako gódła: Drjewjana gus, głupa kóza abo stara krowa – to su južo mócne zranjenja. Pla wójcow jo to wšak hynac. Gronimy „ty luba wójcka” abo boga wójca, carna wójcka, śibka, což jo skerjej jano milnje wótgódnośujuce abo samo lubosne mě. Weto njepłaśe wójce ako pśeliš mudre. Za wjelkow jo rědownja wójcow póbitowanje ako all you can eat, dokulaž mimo pastyrja su ceło bźez woboranja. Cirkus z nimi njamóžo nic zachopiś, pśeto jadnorje nic njepśiwuknu. Znajomy Kölner Haie, Kassel Huskies abo Hamburg Lions, ale kak by klincało „Chóśebuske jagnjetka” za Energie Cottbus? Wóstupjenje do 6. ligi z wěstotu móžomy pśedwiźeś.

Pótakem, wójce su głupe, njezamóžne, njamócne a pómałe. A pón ten něgajšny šapaŕ Dabit pišo: „Ten Kněz jo mój pastyŕ.” Njama jogo sławny psalm 23 naraz źiwny pśisłod? Chto co ako wójca pśez žywjenje tšabotaś?

My ga smy tak mudre, nic na swěśe nam njewucynijo. Nikula se njedajomy na kśiwe drogi, źo ga! Njebójmy se nicogo a nikogo. – Napšawdu? Snaź njejo źe pśirownanje z wójcami wopacne. Njetrjebamy notnje pastyrja, dla togo až wšykno njamóžomy sami zwónoźeś? Něchten, kenž nas za ruku wjeźo, gaž bywa śma. Něchten, kenž jo za nas tam, gaž njejsmy k rěchoju pśišli abo smy zranjone. Něchten, kenž nas pónjeźele zajtša motiwěrujo. Něchten, kenž pśiźo sobu, gaž mamy wobuzne rozgrona. Něchten, kenž źo z nami ku gójcoju pó diagnozu. Něchten, kenž jo z našymi źiśimi, gaž wóni wjedu swóje žywjenje. Něchten, kenž tebje do łona wzejo, rownož sy zas něco zwórał.

Psalm njepópišo žednu idylu. W kuždej saźe tam stoj: WÓN jo ten dobry pastyŕ. Wón, ten Kněz. Nic někakižkuli bog z fantazije abo tradicije. Ten Wóśc nam groni: Ja som tam, za tebje. To jo jogo mě. Ako wójce zglědajomy na togo pastyrja: „Co cynimy něnt?”. Z nim móžomy w měrje wusnuś a licyś: 1 wójcka, 2 wójcce, 3, … 23 wójckow.

Bóže słowo w Nowem casniku, maj 2019.

Reklamy

Jatšowne spiwanje 2016

Jatšowne spiwanje 2016

Spiwanje we śichem casu a k jatšam

Teke lětosa móžomy se rozwjaseliś rědnych serbskich spiwow w śichem casu a k jatšam.

W žednych jsach wšakorake chory wustupuju. Slědnu njeźelu palmarum smy mógali Chor Łužyca wiźeś a słyšaś w janšojskej cerkwi. Jadnab 60 woglědarjow jo pśichwatało z Janšojc, z wokolnych jsow a samo z Města, aby jim rědne kjarliže śichego casa wutšoby na jatšy pśigótowali. Pśez program jo wjadł Reinhard Šołtka ako zastupnik wósady. Ako pśecej jo Chor Łužyca nic jano kjarliže ako „Nejrědnjejšy Jezus“ a „Wuzwigajśo, wuzwigajśo“ wuspiwał, ale teke někótare serbske nalětne spiwy.

Teke w drugich jsach jo ta tradicija jatšownego spiwanja žywa. Chor Łužyca hyšći wustupijo śichy pětk w Dešnje. W jatšownej nocy dajo spiwanje a tšubjenje w žednych jsach. Ako jo pjerwjej wšuźi ten nałog był, spiwaju w Rownem wob ceły noc. Zachopiju śichu sobotu zeger 8 wjacor a spiwaju až słyńco górjej zejźo. Žeńske a źowća kupkowu Kantorki a Kólesko se wupóraju, aby jatšowne žognowanje donjasli do domow.

W Janšojcach dajo lětosa jatšowne spiwanje 6. raz. Jatšownu njeźelu, ze switanim chójźe spiwarki pó jsy a zapowědaju górjejstawanje wumóžnika. Zazněju zwětšego serbske, ale teke nimske jatšowne kjarliže.

Tradicionalne namšuhyśe w Bórkowach zachopijo jatšownicu zeger 6.30 ze zwónjenim a tšubjenim. Zeger 9:30 spiwa chor Concordia a wósada pśichwata na namšu. Žeńske pśidu tradicionelnje w rědnych carnych namšarskich drastwach.

Jatšownica spiwa mósćański žeńskecy chor woblacony w mósćańskej serbskej drastwje nimske a serbske kjarliže w Barbuce zeger 9:45 pla zwóna, w Mósće 10:15 pśi cerkwi, w Nowej Jsy 10:45 pśi cerkwi, a we Husu 11:15 pśi gmejnskem centrumje. Bóžko to dej byś slědny wustup chora

Bildka: hsl 2016.