Putnikowaś abo se chowaś?

Putnikowaś abo se chowaś?

Na hympawje historije

To jo słowo wó tom,

což Jezajas, syn Amoza, wiźešo wót Juda a Jeruzalema: […]
Wjele ludy budu se zgnuś a groniś: Pójźmy, źimy na Knězowu góru, k domoju togo Boga Jakuba, aby wón nas hucył swóje drogi, a my chójźili pó jogo sćažkach. Pśeto z Ciona buźo kazń wen hyś, a Knězowe słowo z Jeruzalema.
A wón buźo suźiś mjazy tatanjami, a štrofowaś wjele ludow. Tegdy budu wóni ze swójich mjacow radlice, a ze swójich kopjow serpy nagótowaś. Pśeto wóno njebuźo žeden lud na drugi mjac huśěgnuś, a njebudu dalej wěcej nahuknuś wójowaś.“ [Jez 2,1–4]

Och, kaka njerealistiska utopija, móžośo groniś. Rowno w tych njewěstych casach, źož njerozym a narcizm wobkněžytej mjazynarodne styki. Co ga mały luź móžo jan cyniś? Njejstej našo bóžcyckowanje a žałosćenje wopšawnjonej? Njebuźo lěpjej, gaž se jano staramy wó nas a se chowamy?

Ale tšach jo špatny raźiśel. Wizija profeta Jezajasa pak njewulicujo wó tom, na kaku wašnju móžomy nejlěpjej wuběgnuś. Wón wulicujo, až luźe su se wupórali: „Pójźmy, źimy na Knězowu góru!” Co jo motiwacija za putnikowanje na góru? Jezajasowe luźe to sami gronje: „Aby Bog nas hucył swóje drogi, a my chójźili pó jogo sćažkach.”

Aby to cynili, smy pokazane na take wizije, kenž nas motiwěruju, se gnuś a se daś na pśeměnjenje.

W lěśe 1982, rowno ako som zachopił źěłaś na uniwersiśe, su skobodne studenty našywk pśicynili na swóje drastwy. Jaden muž jo tam wiźeś, kenž wopšawdu mjac na radlicu pśekowa. Pśipódla stoj bibliski citat Micha 4,3. Tam ga namakajomy ten samski špruch ako pla profeta Jezajasa: „Wóni budu wót swójich mjacow radlice a wót swójich kopjow serpy gótowaś.[Mi 4,3]

Wobraz na našywku jo se póśěgował na pomnik, kenž Sowjetski zwězk jo darił Zjadnośonym narodam w New Yorku. DDR, kótaraž jo se gjarźiła ako „stat měra”, njejo pak rozměła žednogo šposa. Študańce z takimi našywkami njejsu směli dalej studěrowaś. Drugich, kenž su wustupili z tym pacifistiskim znamuškom, su wustarcyli ze šule. Wóni njejsu dostali wuwuceńske městna abo su dostali pówołański zakaz. – Wukóńc tšojenjow jo znaty: Opozicija jo se zmócniła a pór lět pózdźej jo było mimo z DDR. A to bźez namócy a wójny. To jo snaź ten nejwažnjejšy Bóžy dar za móju generaciju, až žedneje wójny njejsmy dožywili.

A źinsa? Dajo małe signale naźeje wót młodych luźi, ako gibanje Fridays for future abo tu źiśecu hympawu, kenž su natwarili pśez murju mjazy USA a Mexico. Móžomy dowěru měś, až teke w pśichoźe Bog nam pśistoj, a až smy zwólne, jadnaś pó jogo słowach: „Pójźćo něto, wy wót Jakubowego domu, chójźmy we tom Knězowem swětle.[Jez 2,5]

Bóže słowo w serbskem rozgłosu RBB na 8. njeźelu po swětej Tšojosći 2019.
Bibliske citaty: Dolnoserbska biblija 1868

Reklamy

Swětło

Swětło

Lubosć jo našo Bóže swětło

Ako študańca su mě wobšyrnje wujasnjowali naturu swětła. Toś wěm, kake matematiske rownice wopisuju žwały a kwantowe źělki. Swětło pak njejo jano fyzikaliske zjawjenje. Ako som staršy bywał, som zawupytnuł ceły hynakšy charakter swětła. Wóno jo teke duchowny dar, tak ako žywjenje jo dar. Som wótwórił wokno do swójeje wutšoby a som póžedał za tym, swětło nutś pušćiś. A rowno to som dostał pódarjone.

Ja wěrim na Boga, tak ako slěpy wěri na słyńco. Wón njamóžo jo wiźeś. Tola wě, až słyńco eksistěrujo. Boga nazgóniś njeměni, až wón śi za ruku terga a groni: No, skóńcnje mě wiźiš! Gaž Bog se tebje zjawijo, jo to wósobinske nutśikowne dopóznaśe. Jo jadno dłymoke zacuśe, kenž lěbda móžoš wopisowaś. Jo zmakanje z někim, kenž njamóžoš wiźeś. Ale weto wěš, až jo tam. Jo něchten, kenž jo tebje wjelgin blisko.

Nejrědnjejšy part Nowego testamenta stoj za mnjo w prědnem lisće pósoła Pawoła na Korintarjow:

Gaby z cłowjecnymi a z janźelskimi jězykami powědał a lubosći njeměł, by był šćerkajuca tšubała a zogolecy zwónašk. A gaby mógał zwěšćelowaś a wěźeł wšykne pótajmnosći a měł wšykno huznaśe a gaby měł wšyknu wěru, tak aby mógał góry pśesajźowaś, a njeby měł pak lubosći, ga njeby ja był nic … Něnto huznajom połojcnje, pótom pak jo dohuznajom, rowno ako teke ja som dohuznaty. Něnto wóstanu wěra, naźeja, lubosć, te tśi; ale lubosć jo nejwětša mjazy nimi.[1 Kor 13]

Bźeze lubosći kněžy na swěśe carna śma. Lubosć jo našo Bóže swětło. Gaž to njamamy, smy źělone wót Boga a trětolimy se pó jśmě.

Jezus groni: „Chtož za mnu źo, ten njebuźo chójźiś w śamnosći, ale změjo swětło žywjenja.”[Jan 8,12] Jogo swětło napórajo jasnosć a dajo orientaciju. Móžomy źaržane byś we wěstosći. To płaśi tež za wšykne nuzy a katastrofy we žywjenju. W śamnem casu, w lěśe 1942 jo jaden Žyd na murju waršawskego geta napisał toś te słowa naźeje:

Ja wěrim na słyńco, teke gaž njeswěśi.

Ja wěrim na lubosć, teke gaž ju njezacuwam.

Ja wěrim na Boga, teke gaž jogo njewiźim.

Bóže słowo w serbskem rozgłosu RBB na 7. njeźele pó swětej Tšojosći 2019.
Bibliske citaty: Dolnoserbska biblija 1868

25 lět a dalej

25 lět a dalej

Serbska wósada a rěc

Jo derje znate, až Spěchowańske towaristwo za serbsku rěc w cerkwi z.  t. swěśi lětosa 25 lět wobstaśa. Ako pśedsedarja se mě cesto pšašaju, kak ja wiźim pśichod towaristwa a kaku wiziju mam za serbsku wósadu. Ako som zachopił se angažěrowaś za serbsku rěc w cerkwi pśed 5 lětami, som napisał dłujku lisćinu žycenjow. To nejžwažnjejše wšak južo štycy w mjenju cerkwinego towaristwa: Cujomy se zagronite za našu rěc, a to pó mójej mysli nic jano w cerkwi. Gaž serbska rěc dej měś pśichod na mšach a w cerkwi cełkownje, musymy se staraś wó serbsku rěc wšuźi w towarišnosći. Ako som raz woglědał do katolskeje fary w górnołužyskich Ralbicach, stej mě šulskej góleśi napśeśiwo pśišłej. Wónej njejstej mě znałej a jadnorje „dobry źeń” groniłej. To wósebne za mnjo ako Dolnołužycanaŕ jo było, až to stej cyniłej w serbskej rěcy. To by se teke žycył za nas w Dolnej Łužycy! Dolnoserbšćinu jano wuknuś we šuli za censury jo za starego Fryca, gaž njejsu žedne móžnosći, rěc nałožowaś zwenka wucby. Na kuždolětnych kubłańskich wikach Dolnoserbskego gymnazija wšake institucije prezentěruju móžnosći powołańskego źěła w serbskej rěcy. Nic špatnego to njejo, ale se pšašam, lěc to musy byś wšo. Co jo z tymi wuknikami, kenž maju zajm za medicinu, za pśedmjaty MINT (matematika–informatika–pśirodowěda–technika) abo za towzynty drugich powołanjow, kenž su móžne? Cesto słyšym tam na wikach wót wuknikow, až njekśě źěłaś w serbskich institucijach a dla togo njetrjebaju se zajmowaś za serbsku rěc. Jo wjelgin tužne, gaž serbske kubłanje take wuslědki ma. Ja njamóžom zwěšćelowaś, do kakeje měry móžomy serbsku rěc ako wobchadnu rěc zdźaržaś abo slědk dobyś. Som pak nazgónił, až w serbskej ewangelskej wósaźe njejsmy cakali na wjelike wuźěłane koncepty abo programy wótwjercha. Ze wšymi rěcnymi njedostatkami a nutśikownym cwiblowanim, teke wótergi ze zwadami, smy jadnorje zachopili. Źinsa jo cerkwja mały, ale stabilny rěcny rum w mysle prědnego psalma: „Ten spšawny jo kaž bom, sajźony pśi wódnych tšugach, kótaryž swój płod měwa w swójom casu, a jogo list njezaprějo.“ Gaž w pśichoźe nadalej změjomy takich angažěrowanych serbskich a teke nimskich procowarjow ako w slědnych 25 lětach, njemusymy tšach měś, až serbska rěc w cerkwi dowuznějo. Wědobnje wó drogostku serbskeje rěcy jo w zajźonych lětach wuraznje rosło, z boka nimskich fararjow a cerkwinych institucijow, ale teke pla jadnorych wósadnikow we Łužycy. Źinsa rozmějo naša cerkwja rěcnu wšakorakosć ako wobogaśenje. Źinsa ma zapowědanje Bóžego słowa w serbskej rěcy pozitiwny wliw na cełkownu rěcnu situaciju w Dolnej Łužycy. – To stej dwě saźe, kenž stej byłej pśed 5 lětami na mójej lisćinje žycenjow. Tak to dej wóstaś z Bóžeju pomocu w pśiducych 25 lětach.

Komentar na cerkwinem boce Nowego casnika, julij 2019.

Serbska prjatkaŕska konferenca w Dešnje 21.05.2019

Serbska prjatkaŕska konferenca w Dešnje 21.05.2019

Póstrowne słowo

Lube sotšy a bratšy,

ja was strowim z gronkom na pśiducu njeźelu rogate: „Chwalony buź Bog, kenž swóju dobroś wóte mnjo njewóthobrośijo.”[Ps 66,20] Měnim, až Bog jo napšawdu nam Serbam pśichylony, a se njewótwobrośijo wót nas. To jo dobry zakład za našu serbsku wósadu. W mjenju Spěchowańskego towaristwa za serbsku rěc w cerkwi z. t. žycym wašej konferency serbskich prjatkarjow wjele wuspěcha a Bóže žognowanje.

How w Dešnje smy na historiskem terenje. W lěśe 1941 jo dostał Bogumił Šwjela ako wósadny faraŕ zakaz serbski prjatkowaś. Jo musał domownju spusćiś a snaź žedne šance wiźeł njejo, zasej wóžywiś serbske namšy. Z Bóžeju gnadu jo se to wšak pó dłujkem pśetergnjenju angažěrowanym Dešanarjam raźiło w lěśe 1987. Z wašeju pomocu, lube sotšy a bratšy mamy wót togo casa pšawidłowne serbske namšy w Dolnej Łužycy.

Bogumił Šwjela jo glědał na nimskich a serbskich wósadnikow ako na gromaźe słušajucych. To móžomy póznaś na wupyšnjenje teje cerkwje how w Dešnje. Pśed 25 lětami su serbske a nimske kśesćijany załožyli Spěchowańske towaristwo za serbsku rěc w cerkwi, aby procowanje wó namšach w serbskej rěcy financielnje a organizatoriski mógali lěpjej pódpěrowaś. Za ten jubilej našogo towaristwa njejsmy žeden wósebny swěźeń naplanowali. Město togo smy lětosa juž take rědne namšy w Bórkowach, Gołbinje, Janšojcach a w dalšnych jsach wóswěśili. Do grodkojskej serbskej cerkwje jo pśisamem 100 namšari pśichwatało, a to pó 150 lětach wót slědneje serbskeje namšy tam! To jo wšo daloko lěpjej ako kužda party.

Něchten jo se gano pšašał, dla cog dejmy swěśiś namšy w rěcy, kenž južo lěbda něchten rozmějo. Naša lubosna rěc jo rěc wutšoby, a serbske namše su wěc wutšoby. Zapowědanje Bóžego słowa jo wažne, ale teke w serbskej rěcy. Jo naš nadawk, rěcny pókład kenž namakajomy w serbskej Bibliji, w našych spiwaŕskich, w tekstach našych wóścow zeźaržowaś a woplěwaś. To njejo nic teoretiskego, dokulaž namakajomy w tom wjeliki wótgłos. Taki feedback mě stawnje zasej luźe dawaju a tak to sam pśecej zasej nazgónijom. Cerkwja jo źinsa zasej wažny serbski rěcny rum.

Waša konferenca jo forum serbskich prjatkarjow z cełeje Łužyce. Jo rědnje, až my ewangelske Serby w cerkwjoma EKBO a sakskego kraja woplěwamy intensiwne kontakty. Tak smy to źaržali w zachadnosći, a tak to dej teke nadalej byś. To jo drje teke w zmysle B. Šwjele. Ja se južo wjaselim na naš Serbski cerkwiny źeń w Budyšynje w juniju.

Dajśo nam pšosyś wó Bože žognowanje za kužde serbske słowo a cynjenje w našyma cerkwjoma ako w Dolnej, tak teke w srjejźnej a Górnej Łužycy. Bog buź z wami.

Bildka: Pomhaj Bóh 2019/06.

23

23

Wójca

Naše domacne zwěrjeta lubujomy, ale jich mjenja cesto wužywamy ako gódła: Drjewjana gus, głupa kóza abo stara krowa – to su južo mócne zranjenja. Pla wójcow jo to wšak hynac. Gronimy „ty luba wójcka” abo boga wójca, carna wójcka, śibka, což jo skerjej jano milnje wótgódnośujuce abo samo lubosne mě. Weto njepłaśe wójce ako pśeliš mudre. Za wjelkow jo rědownja wójcow póbitowanje ako all you can eat, dokulaž mimo pastyrja su ceło bźez woboranja. Cirkus z nimi njamóžo nic zachopiś, pśeto jadnorje nic njepśiwuknu. Znajomy Kölner Haie, Kassel Huskies abo Hamburg Lions, ale kak by klincało „Chóśebuske jagnjetka” za Energie Cottbus? Wóstupjenje do 6. ligi z wěstotu móžomy pśedwiźeś.

Pótakem, wójce su głupe, njezamóžne, njamócne a pómałe. A pón ten něgajšny šapaŕ Dabit pišo: „Ten Kněz jo mój pastyŕ.” Njama jogo sławny psalm 23 naraz źiwny pśisłod? Chto co ako wójca pśez žywjenje tšabotaś?

My ga smy tak mudre, nic na swěśe nam njewucynijo. Nikula se njedajomy na kśiwe drogi, źo ga! Njebójmy se nicogo a nikogo. – Napšawdu? Snaź njejo źe pśirownanje z wójcami wopacne. Njetrjebamy notnje pastyrja, dla togo až wšykno njamóžomy sami zwónoźeś? Něchten, kenž nas za ruku wjeźo, gaž bywa śma. Něchten, kenž jo za nas tam, gaž njejsmy k rěchoju pśišli abo smy zranjone. Něchten, kenž nas pónjeźele zajtša motiwěrujo. Něchten, kenž pśiźo sobu, gaž mamy wobuzne rozgrona. Něchten, kenž źo z nami ku gójcoju pó diagnozu. Něchten, kenž jo z našymi źiśimi, gaž wóni wjedu swóje žywjenje. Něchten, kenž tebje do łona wzejo, rownož sy zas něco zwórał.

Psalm njepópišo žednu idylu. W kuždej saźe tam stoj: WÓN jo ten dobry pastyŕ. Wón, ten Kněz. Nic někakižkuli bog z fantazije abo tradicije. Ten Wóśc nam groni: Ja som tam, za tebje. To jo jogo mě. Ako wójce zglědajomy na togo pastyrja: „Co cynimy něnt?”. Z nim móžomy w měrje wusnuś a licyś: 1 wójcka, 2 wójcce, 3, … 23 wójckow.

Bóže słowo w Nowem casniku, maj 2019.

Klěb žywjenja

Klěb žywjenja

„Naš wšedny klěb daj nam źinsa.“ Tak bjatujomy z kuždym Wóścenasom na mšy abo teke doma. Pšosymy wó to, až njezgubijomy zakład žywjenja, naš wšedny klěb. Co pak jo wšak zakład žywjenja? Jo to jano caroba, abo trjebamy hyšći něco drugego? To ma źinsa byś tema. Źo wó to, lěc trjebamy jano skibki klěba, abo pśidatny njebjaski klěb. Kaki ten njebjaski klěb jo, móžomy zgóniś w ewangeliju sw. Jana we 6. stawje:

47Zawěsće, zawěrnje, ja źeju wam: Chtož we mnjo wěri, ten ma nimjerne žywjenje.
48Ja som klěb žywjenja.
49Waše wóścy su mana jědli we pusćinje, a su humrěli.
50To jo ten klěb z njebja pśiducy, aby něcht, kenž wót njogo jě, njehumrěł.
51Ja som ten žywy klěb, kenž z njebja pśišeł jo; gaž něcht wót togo klěba buźo jěsć, ten buźo se žywiś do nimjernosći. A ten klěb pak, kenž ja budu dawaś, jo mójo śěło, kótarež ja daś budu za žywjenje swěta.
Jan 6,47–51

Klěb grajo wažnu rolu za nas. Ako źiśi njejsmy głod póznali, ale stawnje su nam naše starjejše a stare starjejše wulicowali, kak jo to było, tencas, we wójnje. Luba wósada, starša generacija wót Was zawěsće znajo ten špruch, kótaryž smy pśecej słyšali: „Což na blido pśiźo, ma se zjěsć!”. Za nas słodkarjow njejo to było lažko. Něco drugego pak njejo było tak špatnje, což pak młodša generacija zawěsće teke njeznajo: To jo klěbowa zupa. Twardy klěb su zamócowali a z mlokom a cukerom pór minutow zawarili. W nejlěpšem spomnjeśu pak mam, gaž mama jo mě kazała, pó klěb hyś k pjakarjeju na Kalawskej droze. Fryšne pókšyte su tak derje wónjali, až cesto njejsom mógał je domoj donjasć mimo togo, až škórka jo była ceła wótgryzona.

Taki klěbaty ako som był, som měł swóje śěžkosći w Japańskej, źož som póbył dlejšy cas. Som bźez naźeje pytał pšawy klěb wšuźi w kupnicach. To, což som namakał, jo była taka běła napjacona masa, kenž jo šmekowała ako lim. Pótakem som se na japańsku fryštuku ze syreju rybu a rajsom pśiwucył. W Japańskej zawěsće dejali bjatowaś „Našu wšednu šklicku rajsa daj nam źinsa.“

Cogodla to wulicujom? Wšojadno, lěc rajs abo klěb, za Jezusa njejo realny zakład žywjenja wšojadny. Som cytał chyla wurězk z ewangelija swětego Jana. Na zachopjeńku togo stawa źo wó seśenje tych 5 towzynt luźi. Realny głod luźi Jezus njejo pšec prjatkował  z dobrym słowom. Wón zawupytajo pótrěbnosć luźi a groni swójim wuknikam: „Dajśo jim jěsć”. To jo wažne, teke za našu towarišnosć, źož zazdaśim wšykne maju dosć jěza. Maju wšykne napšawdu dosć? Su pśi klěbje abo muse se luźe žywiś wót togo, což naša bogata towarišnosć jim pśiźělujo?

W tom tšojenju wó Jezusu se pśinjasu klěb a rybce. A wón groni: Rozdźělśo to, což mamy. A wóni su rozdźělili, až wšykne su dostali to samske. Wóni su źiwali, ale kuždy jo najěźony. A hyšći něco wažnego se stanjo: Jezus groni: „Zgromaźćo zbydne drobjeńce, aby se nic njezbrojło.Jan 9,12 Stakim njejsu nic pšec chyśili – to jo teke napšawdny źiw!

Jezus jo se naroźił w Betlehemje (בית לחם), to groni hebrejski, we jsy klěba. Jezus groni: „Ja som ten žywy klěb.” Co z tym měni? Nic jano naš brjuch jo głodny, teke naša duša. Žywjenje jo wěcej ako jěza a piśe. Naša duša jo głodna, ale njewě se žedneje rady. Ze stawnje wušeju spěšnosću se pyta za něcym nowym a wuwija dalšne a dalšne póžedanja. Kake póžednosći mamy spokojś z tymi nejnowšymi generacijami smartfonow abo medijow? Co pśinjaso kondicioněrowanje na wuspěch a na perfektny wobraz, kenž comy w zjawnosći pokazaś? Mjazy nerwoznym głodom we nas za wěc a wěcej a znjewužywanim našogo planeta wobstoj nutśikowny zwisk. Mimo pokoja zežerjomy wšykne ressource. Ten głod našeje duše jo zwězany z wuklukowanim nas samych a drugich. Rědnje, až wukniki na jich pětkowych demonstracijach nas na to dopominaju, až mamy jano jadnu zemju.

Jezus wózjawijo, až naš nejmócnjejšy głod za žywjenim wón sam móžo naseśiś. To jo wjelike pominanje. Młogi se mysli, až kśesćijany su žywe mimo šposa a wochłoźenja, až sejźe jano we wóstudnych Bóžych słužbach. Se wě, mamy taku tradiciju, až wěra měni same tšadanje. Ale za mnjo to z Kristusom njama nic cyniś. Jezus njoco mjenjej žywjenja, ale wěcej. Klěb a wino słušatej k tomu. Jezus njejo žeden skazowaŕ wjasela. To jo pokazał na swajźbje w měsće Kana. Tam jo kružki z winom napołnił, ako su jomu gronili: My njamamy wěcej žednogo wina.

Jezus jo klěb žywjenja, to groni, mamy jogo ceło we nas pśiwześ. To njeměni nic drugego, až mamy w Jezu dopołnje wěriś. Njedejmy jano słuchaś ako na staru bajku z Galilejskeje. Dejmy se na njogo spušćiś, až našo žywjenje wustrowijo, źinsa a pśecej. Wšykne starosći chyśćo na njogo! Dejmy dowěriś, až našo nimjerne žywjenje wót njogo wótwisujo. Nic drugego nas njewumóžyjo. To njegroni, až njezmějomy śěžke casy. Ale wón co nam daś tu móc, aby my našu kśicu njasli, až njezacwiblujomy. Dary Jezusa dawaju móc na cełe žywjenje. Gaž jogo dopołnje pśiwzejomy, pśeměnijomy žywjenje. Nadejźomy druge cile, kótarež se makaju z tymi, za kótarež Jezus jo se zasajźił: Cłowjek ako pódoba Boga, jogo dostojnosć, jogo zagronitosć. To wóstanjo na pśecej, njeglědajucy na wšykne komplikacije žywjenja.

15Wšyknych wócy maju k tebje tu naźeju; a ty dajoš jim jich carobu we pšawem casu,
16Ty wótwórijoš twóju ruku, a naseśijoš wšykno, což jo žywe, z dobrym spódobanim.
18Kněz jo blisko wšyknym, kenž se k njomu wołaju, wšyknym ak se za wopšawdu k njomu wołaju
. Ps 145,15-16.18

Prjatkowanje na stwórtu njeźelu spótnego casa 2019-03-31 w Janšojcach.

Bibliske teksty: Serbska biblija 1868/2018

Bildka: wikipedija, CC BY-SA 3.0

Serbska rěc žedna cuza rěc njejo

Serbska rěc žedna cuza rěc njejo

Mam dosć a do dosća. Mě dosega. Mam pysk połny. Se stajijom, pójźom na barikady. Ga budu skóńcnje rozměś, až naša serbska rěc njejo žedna cuza rěc ako špańšćina? Abo njaboga ako łatyńšćina? Rědnje, gaž se spěchujo w Lipsku gelišćinu na instituśe, źož deje serbšćinarje dostaś za praksu dosegajuce kubłanje, ale co to ma cyniś z nami?

Naša ministaŕka za kubłanje co drje tak dłujko cakaś ze swóju Sorben-Wenden-Schulverordnung, až slědna maminorěcna powědaŕka jo zginjona. Chóśebuz se gjarźi, až ma serbske wustawki. Wón sebje chwali, až na dwórnišću stoj nic jano „Hbf.”, ale něnto teke „gł. dw.” ako figowe łopjenko. Móžnosći nałožowaś serbsku rěc w nejwětšem serbskem měsće na swěśe su pak snadne. Lěbda se pśipowěźuju stacije w busu abo w elektriskej w serbskej rěcy. Gaž zagronita za nastupnosći Serbow pśiźo na woglěd do Města, jo samorozmějuce, až se nimski powěda, ako we jury za myto Miny Witkojc, lěcrownož w póstajenjach togo gremija stoj, až jadnaŕska rěc jo serbska. W šulach se waźi wó tom, až góźiny serbšćiny njedeje pśecej te slědne w góźinskem planje byś. Cyste pominanje serbskich institucijow, až rěcywuznaty dorosć za našych funkcionarjow, wědomnostnikow a casnikarjow felujo, jo njezubate. Mimo napšawdnego spěchowanja serbskeje rěcy jo póstajenje serbskich wokrejsnych zagronitych symboliska politika ako „gł. dw.”. Serbski powědajuce su pśisamem wót stojnišća zwězkowego ministaŕstwa pśeznanjone, až napis na toflach „nächste Ausfahrt Burg (Spreewald)/pśiducy wujězd Bórkowy w Błotach” jo tšašny za wobchad.

Kóńc z pónižnosći. Ja cu praktiske pśipóznaśe ako amtska rěc we zjawnem žywjenju a wobšyrnu pódpěru za priwatne nałožowanje. Gaž nadpisma su pśedłujke za awtodrogi, pón dej na toflu stojaś „Bórkowy” a nic drugego. Kompromise su notne, ale nic pśecej na košty Serbow.

Mója źowka jo złožyła abituru we Weimaru na cystej engelskej šuli, ja hyšći w DDR-skem casu w českej rěcy. Ja cu cyste serbske šule we Łužycy, ze serbskeju abituru. Ja njok drobjeńcu połgóźinskego programa wob mjasec w telewiziju a pódpołdnjowu góźinku na wšedny źeń w radiju, ja cu serbski sćelak!

Kóńc z tym, až se nam pśigranja: „Jo was južo tak mało, wupłaśijo se to hyšći?”. Jo nas mało, ale hyšći dosć, až gromaźe se wupórajomy ze serbskimi plakatami do Potsdama a pokazujomy, kak njespokojom smy z tym terganim.